چشم انداز “آینده شگفت انگیز” در ناسا

چشم انداز عجیب ناسا از آینده که هرگز به واقعیت تبدیل نشد

در سال ۱۹۷۵، ناسا یک چشم انداز عجیب از آینده منتشر کرد که شامل تصاویری از فضاپیمایی بود که به سیاره های دوردست می رفت و حتی تصاویری از مردم در فضا استفاده می کرد. این چشم انداز به نام “آینده شگفت انگیز” بود و به عنوان یک برنامه پروپاگاندایی برای جذب حمایت بود.

اما این چشم انداز هرگز به واقعیت تبدیل نشد و ناسا هیچگونه فضاپیمایی با توانایی ارسال انسان به سیارات دوردست نداشت. این چشم انداز بیشتر یک رویا بود و نشان می داد که چقدر مردم به فضا و کشف آن علاقه مند هستند. در حال حاضر، ناسا به دنبال کشف سیارات دوردست با استفاده از تلسکوپ های فضایی و فضاپیماهای بدون سرنشین است.

روزی روزگاری ناسا بر این باور بود که ما روزی در دونات های فضایی بادی غول پیکر زندگی خواهیم کرد. آژانس فضایی ایالات متحده نزدیک به پنج دهه پیش زیستگاهی به شکل چرخ طراحی کرد که حداکثر ۱۴۰ هزار نفر را در خود جای می‌داد.

اوایل دهه ۱۹۷۰، ناسا بر سر دوراهی تعطیل کردن برنامه آپولو و فرستادن فضانوردان به ماه بود. دانشمندان در جست‌وجوی نقطه عطف بعدی اکتشاف فضایی خود، برخی مریخ را هدف قرار داند و برخی به کاوش در دیگر مستعمرات فضایی پرداختند.

در سال ۱۹۷۵ ناسا در مطالعات تابستانی که در دانشگاه استنفورد انجام شد، طرح‌های احتمالی یک شهر فضایی را بررسی کرد. چنبره استنفورد (Stanford Torus) احتمالا مخوف‌ترین طرح پیشنهادی بود؛ ایستگاهی حلقه‌ای شکل که بین زمین و ماه قرار می‌گرفت.

بر اساس طرح‌های ناسا، این چنبره ۱.۶ کیلومتر قطر دارد و یک بار در دقیقه حول مرکز خود می‌چرخد تا از طریق نیروی مرکزگرا، گرانش مصنوعی ایجاد کند. بین ۱۰ تا ۱۴۰ هزار نفر می‌توانند در این مستعمره زندگی کرده و ماه و سیارک‌ های اطراف را برای منابع خود استخراج کنند. این افراد درون حلقه بیرونی زندگی خواهند کرد و در مزارعی نظیر آنچه در زمین است به پرورش دام و حیوانات خواهند پرداخت. انرژی مورد نیاز با استفاده از صفحات خورشیدی عظیم از خورشید جمع آوری می‌شود، حال آنکه این آینه‌های غول پیکر تشعشعات خطرناک را منعکس می‌کنند.

Stanford Torus یکی از سه طرح مستعمره فضایی بود که در مطالعه تابستانی ناسا پیشنهاد شد. جیمز فلچر، مدیر ناسا در آن زمان گفت این مقاله سوالات بزرگی را برای نوع بشر ایجاد کرده است. او هدف از این مطالعه را ارزیابی پیامدهای انسانی و اقتصادی و همچنین امکان‌سنجی فنی عنوان کرد و افزود: «شرکت‌کنندگان در این پروژه چشم‌اندازی را برای ما فراهم کرده‌اند که تخیلمان را درگیر خواهد کرد و ذهنمان را گسترش خواهد داد.»

این سه ایستگاه نمادهای طراحی‌های نظری هستند اما ناسا هرگز به ساخت آنها نزدیک هم نشد. هزینه هنگفت، حمل و نقل مواد، مسمویت ساکنان با تشعشات بالقوه و چالش‌های غیر قابل حل دیگری در این راه وجود داشت.

اگرچه این ایده حتی جدید هم نبود زیرا ورنر فون براون، مهندس پیشگام ناسا در سال ۱۹۵۲ طرح‌های مشابهی را برای ایستگاه های فضایی ارائه کرده بود.

با این حال ناسا سرانجام زیستگاه فضایی خود را بسیار کم تجملی‌تر ساخت که در ۴۰۰ کیلومتری بالای زمین می‌چرخد و محل استقرار حداکثر شش فضانورد از آژانس های فضایی سرتاسر جهان است.

چشم انداز “آینده شگفت انگیز” در واقع یک برنامه رسانه‌ای بود که ناسا در سال ۱۹۷۵ منتشر کرد. این برنامه شامل تصاویر و فیلم هایی از فضاپیمایی بود که به سیارات دوردست می رفت، و همچنین تصاویری از مردم در فضا که در آن زمان خیال پردازی بود.

هدف اصلی این چشم انداز، جذب حمایت مردم برای برنامه های فضایی ناسا بود. با این حال، این چشم انداز هیچگونه برنامه واقعی برای ارسال انسان به سیارات دوردست نداشت و فقط یک رویا بود.

امروزه، ناسا به دنبال کشف سیارات دوردست با استفاده از تلسکوپ های فضایی و فضاپیماهای بدون سرنشین است. مأموریت هایی مانند مأموریت تلسکوپ فضایی جیمز وب، که در سال ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد، به دنبال کشف سیارات دوردست هستند. همچنین، ناسا در حال توسعه فضاپیمایی برای ارسال انسان به سیاره مریخ است.

دیدگاهتان را بنویسید

شروع چت
1
مشاوره آنلاین
uNet.ir
سوال دارید؟